sharh | photoblog | <P align=justify>همیشه فکر می‌کردم که بهشت باید برج و باروی این شکلی داشته باشد. یعنی از دور به جای ساختمان‌های سر به فلک کشیده و دروازه و قلعه، درخت‌های بلندی را ببینی و پرندگانی که گرداگردشان طواف می‌کنند. و البته به گمانم مزه چنین خیالی به این است که هیچ وقت پای آن درخت‌ها نرسی و همیشه از دور تماشایشان کنی و بهانه‌شان کنی برای دلتنگی، خیال‌بافی، انتظار و رویا. این تصویر را تابستان امسال از نمای دور پارک طالقانی برداشته‌ام. آن وقت بگویید چرا این همه این پارک را دوست دارم.</P>

ای خون ترکان ریخته، با لولیان بگریخته

علي مرسي . زيباست !!! ۲۳/۱۰/۸۴

ميگون من هميشه از سبزي دلم مي گيرد... ۲۳/۱۰/۸۴

Home