همین الان داشتم اخبار سراسری را می‌دیدم که می‌گفت جوانی چاق که سال‌ها با پدیده اضافه وزن روبرو بوده، عید امسال که برای خرید لباس اقدام می‌کند و به دلیل سایز هیکل‌اش در لباس خریدن به مشکل برمی‌خورد، ناگهان تصمیم می‌گیرد مشکل اضافه وزن خود را حل کند و از عید تا حالا ۶۷ کیلو کم کرده است. خیلی این خبر برایم جالب بود که گاهی یک اتفاق اراده آدمی را آن‌چنان تحریک می‌کند که در فاصله زمانی کوتاه دست به کارهای عجیب می‌زند. کارهایی که خودش سال‌ها در انجام‌شان ناتوان بوده است.

لیست وبلاگ‌های کنار شرح را خیلی خیلی زیاد کوچک کردم. راستش را بخواهید دیگر وقت و انرژی و عیال‌واری فرصت نمی‌دهد که وبلاگ‌های زیادی را بخوانم. برای همین هم نشستم و وبلاگ‌هایی که چه به روز شوند و چه نشوند، در هر وب‌گردی سری بهشان می‌زنم را درآوردم و این بغل گذاشتم برای دل خودم. بقیه را هم اگر پیش بیاید سری می‌زنم. جالب این‌که این حرکت یک افت قابل توجه هم توی ویزیتورهایم ایجاد کرد. چون یک عده از رفقا گویا تابع فلسفه "لینک ندی لینک نمی‌دم" هستند و یک‌سری از خوانندگان‌ام هم به واسطه لیست کت و کلفت شرح به این‌جا سر می‌زدند و در حقیقت شرح برایشان یک هایپرلینک وبلاگی شده بود.

یک نکته خیلی جالب هم این است که بعضی از دوستان‌ام که وبلاگشان را این بغل (مخصوصا در لیست بالایی) لینک کرده بودم گمان کرده‌اند که با آن‌ها مشکل پیدا کرده‌ام. در حالی که واقعا این طور نیست. خیلی‌ها هستند که عاشق وبلاگ‌شان هستم ولی شخصیت‌شان را دوست ندارم و خیلی‌ها هم هستند که با من رفیقند اما وبلاگشان را هرگز نمی‌خوانم.

«خانم شركت، در سرمقاله‎تان گروه‎هاي مستقل جنبش زنان كشورتان را نه تنها شورشي و انقلابي قلمداد كرده‎ايد بلكه آن‎ها را به دنباله‎روي از جنبش فمينيستي غرب متهم كرده‎ايد. اگر حركت مدني و مسالمت‎آميز گروه‎هاي مستقل جنبش زنان تا اين حد مطرح مي‎شود و خدايي ناكرده شماها را به واكنش و موضع‎گيري و احيانا اتهام‎زني واداشته، پس چرا شما به مدل و روش خودتان هم وفادار نيستيد؟» زنستان هشتم منتشر شده و این شماره هم مطالب قابل توجهی دارد. جالب‌ترین مطلب که خواندم، نامه نوشین احمدی خطاب به فمنیست‌های اسلامی و درباره مقاله شهلا شرکت در مجله زنان است که مطمئن بودم واکنش زنستانی‌ها را هم در پی خواهد داشت.

«خودتان را در موقعیت تصور کنید، آیا ظرفیتش را دارید؟ آیا ترجیح نمی دهید به جای اینکه ضعفهایتان را به رختان بکشند، کمی ملایم تر طرد شوید؟ بهانه بشنوید و یا حتا دلایل غیر واقعی؟ غرورتان محفوظ تر نمی ماند؟» این پست  «۳۵ درجه» را درباره فرهنگ قطع رابطه خیلی دوست داشتم. اگرچه کمی هم از زمان 

این یک آینه خوب برای بی‌بی‌سی فارسی است که شاید کمکتان کند.

چرت و پرت هم خوبش خوب است. مثلن این فلش را برای خنده هم که شده توصیه می‌کنم حتما ببینید. کلمات پشت هم بلغور می‌شوند و حس خوبی به آدم دست می‌دهد. یک حسی بعد از تماشای فلش که آدم نمی‌داند دقیقا چه کاری انجام داده است.

«گوز به محض اینکه فرصت پیدا کند و ماهیچه تان را شل کنید فرار می کند. حتی اگر تمام روز هم خودتان را کنترل کنید، بعد از خواب رها می شود. باور ندارید یک شب در پروازهای بین قاره ای در هواپیما نخوابید و به دقت گوش کنید ببینید چه می شنوید.» این‌ها را می‌خوانم هنوز به مفید بودن وبلاگ امیدوار می‌شوم. یک مطلب شسته و رفته و خواندنی درباره گوز که آن را از خیلی ابعاد بررسی کرده است.

وبلاگی ۱ : این مطلب وبلاگ «رویاهای گم‌شده» را حتما بخوانید.

وبلاگی ۲ : یک تعطیلی غم‌انگیز وبلاگی !

وبلاگی ۳ : یک سوم بلاگرها خیال می‌کنند روزنامه‌نگار هستند. (اینو خوب اومدی).

کارتون : سیر زمانی یک شب جمعه ایرانی.

عکس ۱ : فوتبال آمریکایی، به سبک زنان ایرانی !

عکس ۲ : From israel to lebanon

عکس ۳ : یک مقایسه بین پلیس زن ایران و هلند. آدم دلش می‌خواهد که کاش برود هلند و آن‌جا به طرز خشونت‌باری !!!! توسط پلیس زن بازداشت شود.

پی‌نوشت : یک بنده خدایی در مورد این پست آخرم که درباره درمان عقده‌هاست، همین الان توی مسنجر پیام داد که خواسته‌ام به فمنیست‌ها توهین کنم. نمی‌دانم چرا ملت دوست دارند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند. جهت بهبود حال این عزیزان هم باید بگویم که نه من وقت چنین کاری را دارم نه دوستان فمنیست‌ام حوصله پرداختن به این چرندیات را دارند. این مطلب صرفا یک مطلب اجتماعی‌ست که شواهد زیادی در جامعه ما دارد و من صرفا یکی دو نمونه که در فضای وبلاگ ملموس‌تر باشد را ارائه کرده‌ام. اصلن جالب است بگویم که فکر اصلی این مطلب را یکی دو ماه پیش از بحث مفصلی که با فرناز در مورد وبلاگ‌درمانی داشتم، گرفته‌ام و کمی بسط‌اش داده‌ام.