همان‌طور که انتظارم بود، مطلب آخرم در مورد شروط ضمن عقد کمی دوستان را دچار سوءتفاهم کرد. یکی دو نفر از نظردهندگان هم نوشته‌اند که اگر راه حل بهتری دارم بگویم. همین جمله یعنی تا حد زیادی ایرادهای وارده را پذیرفته‌اند. اما واقعیت این است که من وظیفه ندارم راه بهتری ارائه بدهم. ۷ تا شرط گذاشتند. نقدشان کردیم. همین. واقعا هم من و هر انسان بی‌غرضی به این‌که شرایط ازدواج باید از نظر حقوقی موازنه شود اعتقاد دارد اما سرعت زیاد گاهی ما را به لبه آن‌طرف بام نزدیک می‌کند که فرق چندانی با این‌طرف بام ندارد. به ابهامات ایجاد شده جواب ندادم چون فکر کردم جواب همه ابهامات در متن آمده است.

۱۲ فروردین روز جمهوری اسلامی بود. از مباحث تکراری که بگذریم، من خودم را جزء موافقین منتقد ارزیابی می‌کنم. یعنی با کلیت موافقم اما انتقادات بسیاری هم دارم. برای همین فکر می‌کنم من و همه کسانی که موافق منتقد هستند، باید در روزهای سمبلیک مثل ۱۲ فروردین، به جای مسائل مورد نقد، بر اصول کلی موافقت خود پافشاری کنند. مثل حج که وقتی همه مسلمانان به حج می‌روند دیگر شیعه و سنی بر نکات محل اختلاف پافشاری نمی‌کنند و بیشتر به اشتراکات می‌پردازند.

نمی‌دانستم که رضا‌لک‌زائی هم جزء گروگان‌های حادثه سیستان و بلوچستان است. رضالک‌زائی برادر شریف لک‌زائی‌ست که از رفقای خوب من است. شریف مدت طولانی در شرقیان همکار ما بود. نمی‌دانم چه کسی ممکن است چه کاری از دستش بربیاید برای برادر شریف. اما این‌جا سایت مخصوص آزادی رضا لک‌زائی‌ست. این هم تصویر رضا است. به این امید که آزادی سریع‌تر محقق شود.

چند روز پیش فیلم «جایی برای زندگی» از تلویزیون پخش شد. یاد شرقیان به خیر که برای فیلم‌ها نقد می‌نوشتیم. این نقدی‌ست که در زمان اکران جایی برای زندگی درباره آن نوشتم و در شرقیان هم منتشر شد. خیلی وقت است که دیگر نقد فیلم ننوشته‌ام.