چند وقت پیش با مریم بر سر این موضوع حرف می‌زدم که چرا روزنوشت اکثر وبلاگ‌ها بیشتر از مقالات جدی و مطالب اصلی آن‌ها طرف‌دار دارد. مریم معتقد بود که اکثر ما بیشتر از آن که با یک وبلاگ کار داشته باشیم و بخواهیم از آن استفاده کنیم، با نویسنده‌اش کار داریم و می‌خواهیم فضولی کنیم و ببینیم که کجاست و چه کار می‌کند. برای همین هم هست که وبلاگ‌هایی که راجع به خودشان می‌نویسند و روزمره نویسی می‌کنند، هوادارهای ثابتی دارند. خواننده‌های وبلاگ من هم معمولا روزنوشت‌هایم را بیشتر می‌خوانند تا مطالب اصلی‌ام را. حتی یک بار حسین جاوید به من متلک انداخت که روزنوشت را بیاور وسط و وبلاگ را ببر آن گوشه. من خودم این را دوست ندارم. یک نکته اساسی دیگر هم هست و آن این‌که زبان وبلاگ باید ساده و روان باشد، که من در مطالب جدی‌ام به این نکته کمتر توجه می‌کنم. گاها خیلی جدی و متکلف می‌نویسم. برای همین هم هست که وقتی بعضی از خواننده‌های وبلاگم، من شوخ و شلوغ را از نزدیک می‌بینند، باورشان نمی‌شود که آن مطالب متکلف و قلمبه سلمبه را من نوشته باشم.

ما به دلیل موقعیت اقلیمی‌مان، از دیرباز پولمان را زیاد برای خوردن FastFood به هایدا داده‌ایم. به همین دلیل برای خود من مصاحبه روزنامه آسیا با مدیر هایدا خیلی جالب و جذاب بود. به نظرم این آقای فرامرزی، رئیس هایدا، خیلی آدم قوی و توانایی‌ست. البته کیفیت هایدا آن‌قدر افت داشته که خیلی وقت است دیگر به ساندویچ هایش گاز نزده‌ام.

شهردار تهران دارد به عنوان بهترین شهردار جهان انتخاب می‌شود و از قضا رای گیری برای این ماجرا هم شروع شده و اینترنتی هم هست. بروید این‌جا و در قسمت شهرداران برگزیده آسیا، به ایشان رای بدهید (دو نقطه دی). حتی به نظر من در وبلاگ‌هایتان هم لینک کنید. نه، نه، اصلا به نظرم باید بمب گوگلی برایش بترکانیم. باید همه دنیا بداند این موضوع را. بروید بکنید این را، لاکن کلیک تا برنده بشود و دنیا بداند که اصلا هم کم الکی نیست. به این امید که چهار سال دیگر در لیست بهترین رئیس جمهورهای دنیا باشد و اصلا اینترنتی هم باشد که ما برویم و به رئیس جمهورمان رای بدهیم.

نمی‌دانم بعد از بحبوحه انتخابات، اخبار تلویزیون می‌بینید یا نه. رئیس جمهور منتخب این‌جا رفت، رئیس جمهور منتخب آن‌جا رفت. حمام کرد، موهایش را شانه کرد. به خانمش سلام کرد، صبح خامه عسلی با نان خورد. یادش به خیر ۷، ۸ سال پیش، خاتمی را چه بایکوت خبری کرده بودند. بعد از گزارش تکواندوی نابینایان، آن گوشه و کنار، یک خبر هم می‌گفت که مثلا رئیس جمهور نشست مطبوعاتی داشته است. 

شاید شما هم فکر کنید که ساده زیستی آقای احمدی نژاد یک ترفند تبلیغاتی بوده است. من می‌خواهم بگویم که این غلط است. و عکس هم دارم. این عکس را ببین. این عکس سر شام و به صورت کاملا مخفی از او گرفته شده که نشان می‌دهد چه‌قدر ساده زیست است. حتی بشقاب خودش از بشقاب دو نفر دیگر که سر سفره هستند و ما نمی‌دانیم کی هستند، کوچک‌تر است. امام علی هم ساده زندگی می‌کرد. او هم ساده غذا می‌خورد. اما خوب نمی‌گذاشت از ساده‌ زیستی‌اش عکس بگیرند که خوب آن موقع دوربین عکاسی هم نبود.

پی‌نوشت : عکس این روزها پیرامون احمدی نژاد زیاد در می‌آید. اما خوب دیدن چند عکس که با بقیه کمی فرق داشته باشند، خالی از لطف نیست. (+ + + + +)

پی‌نوشت ۲ : این لینک و این لینک عکس‌های با وضوح بسیار بالا از مسابقه تنیس هستند که کمی تا قسمتی، برای دیدنشان بالای ۱۸ سال باشید بهتر است.