مجتبی کاشانی فوت کرد. م.سالک شاعری بود که شاید کمتر کسی  نامش را بداند با آنکه باید اعتراف کرد که  شاعر قدری بود و در سرودن شعر دست توانایی داشت. شادروان دکتر مجتبی کاشانی در سال ۱۳۲۷ در مشهد متولد شد و بنیانگذار جامعه یاوری ( حامی کودکان بدون مدرسه ) بود و در آذر ۸۳ از دنیا رفت و کودکان، در دورترین مدارس ایران از سوگش گریستند. در وبلاگ ها دنبال نامش می گشتم که به شعری برخوردم از سالک در وبلاگ کشکول که « عشق را وارد کلام کنیم ... تا به هر عابری سلام کنیم ».

«بعضی اوقات داشتن یك دوست خوب غنیمت است این دوست می تواند برادرت باشد، می تواند پدر یا خواهر و یا مادرت را بعنوان یك دوست انتخاب كنی و یا اینكه یك نفر باشد كه اصلا رابطه خونی هم با تو ندارد ولی لایق اسم یك دوست است. » این پست آخر باران موسوی است که خیلی وقت است که ندیدمش و خبری از او ندارم. دلم هم برایش تنگ شده.

آقای مهاجرانی در قسمت مخصوص به خودش در سایت مکتوب یک گالری بزرگ از عکس های مربوط به خودش را قرار داده که دیدنش برای ما هم بعضی روزها را یادآوری می کند. مثلا این عکس که در مهمانی افطار اعضای کابینه آقای خاتمی لپ بچه مهاجرانی را می کشد.

من توجه شما را جلب می کنم به انعطاف بدنی این خانم که باعث شد چند ثانیه مبهوت این عکس را تماشا کنم. بابا انعطاف.

این ده روز گذشته مجید زهری در وبلاگش یک نظر سنجی راه انداخته بود که حالا نتیجه اش را هم اعلام کرده است. البته من به نفس این نوع نظر سنجی ها انتقاد دارم و به گمانم اصلا از روی نظر سنجی های الکترونیک نمی شود به هیچ جمع بندی رسید. 

مادر داریوش برای زن گرفتنش (ببخشید مورچه گرفتنش) شرط جالبی گذاشته و آن این است که داریوش بتواند اتاقش را مرتب کند. فکر می کنم این شرایط را خیلی از ما داشته باشیم. یعنی اغلب پدران ما توی همین سن و سال فرزند هم داشته اند اما الان جوانان ۲۵ ساله خود را برای ازدواج بچه می دانند. خدا به داد ۱۰ سال دیگر برسد.

اگر بالای ۱۸ سال باشید و اگر فیلم مالنا را دیده باشید حتما خانم مونیکا بلوچی بازیگر این فیلم را هم می‌شناسید. اینها را گفتم که بگویم این گالری عکس های خانم بلوچی را ببینید تا بفهمید آن پسر بچه فیلم مالنا از دستش چه کشیده است.

راستی خدا می داند چه بلایی سر وبلاگ عمق آمده است. مریم عمق پیدایش نیست و وبلاگش را با یک صفحه بنفش خالص خالی رها کرده است به امان خدا.