بعد از آزمون و خطا در مورد رابطه با آدم‌های مختلف، حالا فکر می‌کنم عمق رابطه، تابعی از زمان است. بدین معنی که برای این که یک رابطه به اندازه مشخصی عمیق بشود، باید مقدار مشخصی زمان هم طی شود. مثلا نمی‌شود دو نفر آدم در عرض یک ماه، رابطه عمیق چند ساله‌ای با هم ایجاد کنند. اگر هم بشود، تجربه به من ثابت کرده است که این عمق رابطه بسیار کاذب و شکننده است و با تلنگری از هم می‌پاشد.

آدم‌ها موجودات بسیار پیچیده‌ای هستند و امکان این‌که بتوانند در مدت زمان کوتاه، به هم نزدیک شوند، میانشان وجود ندارد. برای همین هم هست که انواع روابط عاطفی در طول زمان بارور می‌شوند و معمولا ایجاد رابطه عمیق در کوتاه‌ مدت، در اثر توجه به ظواهر و سطحی‌نگری‌ست.

این تجربه البته به قیمت بالایی برایم ثابت شده است و فکر می‌کنم اگر چند سال قبل واقعا این منطق را پذیرفته بودم، می‌توانستم وضعیت مطلوب‌تری را در رابطه با آدم‌های اطرافم ایجاد کنم. چه آدم‌هایی که رابطه‌ام با آن‌ها هنوز ادامه دارد، چه آن‌ها که رابطه‌ام با آن‌ها کم‌رنگ شده و چه آنانی که دیگر ازشان خبری ندارم. یعنی به جای آن‌که از انتهای یک رابطه، ماکت نهایی آن را بسازم و بر اساس آن ماکت پیش بروم، شاید بهتر می‌بود که به زمان اجازه دهم رابطه را به آرامی پیش ببرد.