«بوی کافور، عطر یاس» فرمان‌آرا را برای سومین بار دیدم. آخرین سکانس «بوی کافور، عطر یاس» را بسیار دوست دارم. آن‌جا که قهرمان قصه سنگی پرتاب می‌کند به میانه‌ی مرداب و تلاطم روح‌بخشی ایجاد می‌کند. فریاد زندگی، درست آن‌جا که مرگ سمفونی سکون را رهبری می‌کند. وقفه عطر یاس، در پیوستگی بوی کافور. 

پی‌نوشت : عکس‌ها از خودم.