نمی‌دانم چرا این تفکر در من نهادینه شده است که هر چه در اطرافم هست و آن را نمی‌پسندم، لزوما باید در آن تغییری ایجاد کنم. حتی در مورد آدم‌ها هم این شکلی فکر می‌کنم. دیروز که ساعتی با تو بحث کردم بر سر این که باید تغییر کنی، دم رفتنت وقتی که از دور نگاهت کردم، با خودم گفتم چرا باید رفقایم به خاطر من تغییر کنند.

مثلا خود تو، درست است که گاهی مزخرف می‌شوی، خوب به جایش خیلی وقت‌ها هم مثل ماه می‌مانی. اصلا بی‌خیال تغییر. همین جوری‌ات را عشق است رفیق.

خارج از بحث : دیروز فهمیدم که پدر یکی از همکارانم هم در هواپیمای سقوطی بوده است. از این که می‌بینم مرگ این‌قدر نزدیک می‌‌آید و عرض اندام می‌کند، هم می‌ترسم و هم لذت می‌برم. دیگر نمی‌شود گفت «ای مرگ، چهره آبیت پیدا نیست.»