[ - یه جمله تکراری؛ کاش دروغ بود، کاش امید باز هم شوخی می کرد، امیدِ دیوونه ما که زمین و زمان رو به سخره می گرفت، برامون حکم بهلول رو داشت، اما عجب رسمی داره این دنیا، عاقبت کوزه گر هم در کوزه افتاد.

- یک بار بیشتر ندیدمش، پدر امید رو میگم، وقتی اولین بار در دفتر انتشارات با امید بر سر نشریه چونه می زدیم و از نامردی ها می گفتیم، آقایی اومد و امید گفت: « اینم حاجی ما»، حاج آقا محدث بود.

- دیروز وقتی یاهو مسنجر رو باز کردم و آفلاین ها رو دیدم چشمم به جمله ای افتاد که ناگهان دستام روی کیبود خشک شد. خیلی کوتاه: « پدر عزیزم در سانحه هوایی به شهادت رسید»
آره! پدر عزیز امید عزیزم هم به جمع آنهایی رفت که دیگر نیستند. بلافاصله یاد آخرین حرفاش با خودم افتادم، « در خدمت باشیم آقا جلال»...

- امروز صبح وقتی در تشییع جنازه، پایین پله چوبی بالاخره امید رو پیدا کردم، اونقدر داغون بود که بازهم زدم زیر گریه، گریه گریه گریه، نمی تونستم خودم رو کنترل کنم، تا بالاخره دوباره امید رو گم کردم... از شدت گریه تمام صورتم خیس بود. خیلی بهت آور و دردناک بود، امید عزیزم...
- حالم خوب نبود، به زحمت خودم رو به خونه رسوندم و تو ماشین وقتی گریه می کردم حواس همه به من جمع شده بود. نمی تونستم خودم رو کنترل کنم... امید... یادته وقتی بابا داشتکارتونی از توی کمد دیواری بیرون میاورد تابلوی عکسی کنارش بود و تو گفتی: « عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد»...
حالا خدا عشق هایش به پستوی خانه خودش برد...

ساروان بار من افتاد خدا را مددی
که امید کرمم همره این محمل باد

شهادت پدر امید عزیز در سانحه هوایی رو تسلیت می گم ]

نوشته جلال افشار