کسی می‌آید
کسی می‌آید
کسی که در دلش با ماست، در نفسش با ماست، در صدایش با ماست !

کسی که آمدنش را
نمی‌شود گرفت
و دست‌بند زد و به زندان انداخت
و روز به روز
بزرگ می‌شود، بزرگ‌تر می‌شود

کسی از باران، از صدای شرشر باران، از میان پچ و پچ گل‌های اطلسی
کسی از آسمان توپ‌خانه در شب آتش‌بازی می‌آید
و سفره را می‌اندازد
و نان را قسمت می‌کند
و پپسی را قسمت می‌کند
و باغ ملی را قسمت می‌کند
و شربت سیاه‌سرفه را قسمت می‌کند
و نمره‌ی مریض‌خانه را قسمت می‌کند
و سینمای فردین را قسمت می‌کند
...
و سهم ما را هم می‌دهد
من خواب دیده‌ام ...

پی‌نوشت : عکس از خودم، شعر از فروغ.