این روزها خیلی ها تمام تعلقشان را به کسانی که دوستشان داشتند ؛ توی جعبه های رنگی و عروسک های پشمالو پیچیدند و هدیه کردند. خیلی ها هم به شاخه گلی یا به کتابی و کارت تبریکی اکتفا کردند اما آنچه از همه چیز مهم تر بود این بود که که خیلی ها شهامت به خرج دادند و فرای پوستین غرور و خجالت و حجب و حیا ؛ همه حرفشان را یک کلام کردند و سعی کردند خیلی رک و پوست کنده ابراز علاقه کنند.

من بر خلاف نظر دوستانم ؛ ولنتاین را تهدیدی برای هویت ملی نمی دانم. شاید این برگردد به اینکه اصولا آدم وطن پرستی نیستم اما به طور کلی چون ارزش روابط انسانی را بسیار والاتر از ملیت و مذهب و و وابستگی های این چنینی می دانم ؛ به گمانم بد نیست که روزی را ؛ بی اعتنا به همه بندهایی که ما را در بر گرفته اند ؛ مهر بورزیم و سعی کنیم با کلاممان به همه و همه ابراز محبت کنیم.

ولنتاین هم مثل خیلی چیزهای دیگر ؛ یک پدیده وارداتی ست اما یک تفاوت عمده دارد و آن این است که به موضوعی فرا ملی و فرا مذهبی اشاره دارد و آن محبت است. شاید در آئین هر ملتی روزی برای مهر ورزی و ارج نهادن به عشق وجود داشته باشد -کما اینکه در فرهنگ ایران باستان نیز این روز وجود دارد- اما به گمانم ارزش ولنتاین به این است که یک روز است برای همه مردم دنیا که به همه کسانی که دوستشان دارند ؛ ابراز علاقه کنند. همین جهانی بودنش باعث می شود که از نام فرنگی اش صرف نظر کنم و گرامی اش بداریم. تصور بکنید روزی را که سیاه و سپید و زرد ... آسیایی و آفریقایی و اروپایی ... همه و همه عشق دادن و عشق گرفتن را تمرین کنند.

خیلی ها هستند که دوستشان داریم. عده ای را زیاد و عده ای را کم. اما روزمرگی و فشار کار و درس و بی حوصلگی و ترافیک و معضلات بی شمار مدرنیته باعث شده اند که فرصت نشود با آنها از علاقه مشترکمان حرف بزنیم با اینکه می دانیم یکدیگر را دوست داریم و بخشی از زندگی مان با هم گره خورده است. به نظر می آید بد نباشد که روزی از سال همه ؛ فارغ از غرور و خودخواهی و کار و مشغله و درس ؛ به دوستانمان تلفنی بکنیم و به جای تعارفات مرسوم ؛ خیلی رک بگوییم ؛ آهای فلانی ... من دوستت دارم.

ولنتاین را با خدا هم می شود قسمت کرد. چه کسی از خدا نزدیک تر و چه رفیقی از او رفیق تر. به خدا تا به حال گفته اید که چقدر دوستش دارید ؟ پس فرصت را از دست ندهید و حتم داشته باشید ؛ خدا با همه خداییش چشم به راه کارت تبریک ولنتاین شماست.

شاید یکی دیگر از کارکردهای یک روز مثل ولنتاین این باشد که سراغ آنهایی برویم که خودمان و خودشان می دانیم سر یک موضوع ناچیز و بی ارزش میانمان کدورتی واقع شده است. دستشان را بگیریم و با آنها بپریم گوشه دنج یک کافی شاپ و سعی کنیم خوبی های وجودشان را که تا به حال چشم بر آنها بسته بودیم درک کنیم. حتما شما هم مثل من با خیلی ها سر چیزهای کوچک لج افتاده اید و خودتان هم بعدا نادم شده اید. پس از ولنتاین حداکثر استفاده را ببرید.

گرچه ولنتاین به پایان رسیده اما به نظر می رسد بد نباشد یک هفته بعد از ولنتاین را به امور این چنین اختصاص بدهیم و سر توی سوراخ تنهایی همه دوستان بکنیم تا ببینیم چه می کنند. شاید فردا برای این لحظه که از دست رفت و برای «دوستت دارم» هایی که نگفتیم ؛ پشیمانی بی فایده باشد.