روزی به عارفی بزرگ خبر دادند که کسی پیدا شده در دهکده مجاور و دروس عرفانی شما را عینا به نام خود تدریس می کند و علاوه بر آن خود را استاد شما نیز می نامد.
عارف بزرگ بلافاصله تعدادی از شاگردان خود را به کلاس درس او فرستاد و از آنان خواست که بدون توجه به استاد ؛با گوش جان دروس را فرابگیرند.

روزها و ماه ها گذشت و زمان امتحان بزرگ راه رفتن بر روی آب رسید. استاد بزرگ و استاد قلابی هر دو شاگردانشان را بر لب رودخانه آوردند.
نخست عارف بزرگ و شاگردانش به سلامت از رود رد شدند و سپس شاگردان استاد قلابی هم از روی آب گذر کردند ؛اما زمانی که نوبت به عارف دروغین رسید به درون آب افتاد و دست و پا زنان غرق شد.

شاگردان همگی به پرسش برخاستند که چگونه شاگردان استاد دروغین از آب گذر کردند اما خود استاد در آب غرقه شد.
و عارف بزرگ درس تازه ای را آغاز کرد ؛عرفان از عارف جداست .عارف تنها وسیله انتقال و مجرای عبور است و می تواند خود صاحب بستر مناسب برای پذیرش نباشد.

یک استاد عرفان می تواند به نیکی دروس عرفانی را منتقل کند و از شاگردانش عارف بسازد اما خود هیچ گاه عارف نشود.

پنج شنبه پیش در کتابخانه داشگاه با جلال در مورد دکتر مهاجرانی بحث می کردیم که گفتگوی مان به نقل این مثل کشیده شد. که آیا زندگی خصوصی افراد می تواند ما را از نکات مثبت و اساسی زندگی شان غافل کند ؟
آیا دکتر مهاجرانی تاریخ دان ربطی به عطالله مهاجرانی دارد ؟

به نظر من حتی اگر واعظان چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند باز هم می توان پای منبر وعظشان نشست و بدون در نظر گرفتن خلوتشان از مجرای دانسته هایشان بهره مند شد مگر آنکه زندگی خصوصی استاد دانشمندی اش را تحت الشعاع قرار دهد .

پ.ن : به کسی میگویند جمله ای بگو که حاوی دو دروغ باشد
پاسخ می دهد : دانشگاه آزاد اسلامی