ماجرا بسیار ساده بود
و البته مضحک
یک آدمی پیدا شد که ناگهان سخن عجیب و غریبی را بر زبان راند و برای بیان پر طمطراق تر این سخن یک شبکه تلویزیونی هم به راه انداخت.
و خیلی آسان - آسان تر از آنچه به خیال هم خطور کند - عده ی زیادی از ایرانیان را چند روزی به خود مشغول کرد

روزی که ماجرای اهورا پیروز خالقی یزدی به گوشم رسید باورم نمی شد که کسی پیدا شود که به جز پوزخند تمسخر پاسخ دیگری هم به این اراجیف بدهد اما باورم شد که به همین سادگی هم می شود خیل عظیمی از همین ملت را مشغول کرد

روبروی سینما فرهنگ بودم که در برابر ناباوری دیدم دختری جوان با پخش چند کاغذ تبلیغی ما را به حمایت از اهورا فرا می خواند و در دانشکده بودم که کسی از بچه های سال آخر با جدیت می گفت : می آید

یک بار مریم حرف جالبی زد و آن اینکه ما ذاتا ملتی تنبلیم و به همین واسطه همیشه منتظر یک نجاتگر هستیم

ملت ما همه چیز را خوب می دانند اما انگار بدمان نمی آید کسی پیدا شود که آن تفکرات اساطیریمان را غلغلک دهد
همان تفکراتی که با بروزشان مصدق را نابود کردیم

جدای از اینکه راجع به هر مسئله ای چگونه می اندیشیم عقلانیت را که می توانیم دست مایه تفکر خود کنیم
این روزها با هزینه ای بسیار اندک می توان صاحب یک شبکه تلویزیونی شد
یک میز و دو صندلی گذاشت و حرافی کرد
اما آیا بعد از این همه سال و این همه تجارب سخت و دردناکی که بر این ملت از ساده لوحیشان رفته باور کردن این خزعبلات توجیهی دارد ؟

یعنی واقعا باید کسی بیاید و برای ما توضیح بدهد که برای عملی شدن طرحی که جناب اهورا به زبان می آورند چه امکانات و چه برنامه ریزی عظیمی ضرورت دارد ؟

و آیا هر کسی از راه رسید باید بتواند که بر گرده شعورمان پالانی دوباره قرار دهد؟