به نویسنده وبلاگ عمق

من از دست خودم و تو گلایه دارم

چه رفته است بر ما که در کلیسا باید احساس آرامش کنیم ؟
مسجدی که روزی قرار بود وعده گاه تلاقی ما با روح جاری و تپنده هستی باشد چه به روزش آمده و چه به روز فکر های خسته و درمانده ما آمده که به اینجا رسیده ایم

ما از خودمان هیچ نداریم چرا که آن روشنفکر مآب سکه طلای مارا به لجن مال مد زده اش فروخت
و او هم که برادر ما بود از پشت زد و کاسه و کوزه شکست
تو شدی غرب زده مرفه بی درد و من شدم متهجر خشونت طلب
که هیچ یک این چنان نبودیم

یک دستی آمد و این میانه دیواری بین من و تو کشید که تو دیگر در مسجد احساس آرامش نکنی
یک دستی آمد از آستین فکرهای پلشت خودمان
ما را کشید به لجنزاری که بوی تعفنش هم تو را و هم مرا می آزارد
یک دستی آمد و گفت نهی از منکر یعنی این
که برادرت را
خواهرت را
به جرم عقیده اش لگد کوب کنی

یک دست کثیف از آستین تفکرات احمقانه خودمان آمد و بین من و تو دیوار بلندی کشید برادر

قیافه ات و قیافه ام گاهی حالم را به هم می زند آن وقت هایی که مزخرف های روشنفکرانه بلغور می کنیم و آن وقتی که دم از خدایی بودن و پسر پیغمبر بودن می زنیم
جانماز که آب می کشیم و یکدیگر را که محکوم می کنیم گاهی از چشمان معصوم خودمان گریه ام می گیرد

فراموشمان شده که سلمنا ! یوم تبلی السرائر كه تمام اعضا و جوارح انسان به پلشتی و فساد و تعفنش گواهی می دهند

فراموشمان شده خیلی چیز ها و خیلی حرف ها
انسانیت از یادمان رفته
و شعار های من درآوردی جایش را گرفته

بیا خودمان باشیم
مسلمانی اگر
مسیحی ؛ زردشتی
از هر حزب و دسته و فرقه ای که هستی بیا تو را به خدا اصول را یک بار دیگر برای ذهن های فراموش کارمان تکرار کنیم

که ما همه انسانیم
و مکلفیم به تکلیفی که نه دینی ست و نه ملی
یک ایدئولوژی انسانی ست و یک اصل مبرهن اخلاقی
بگذار بگذریم از آنان که نمی خواهند بفهمند
بگذار بگذریم و یک بار به جای مردانه و زنانه
به جای این طرفی و آن طرفی
به جای اصول گرا و مدرن

یک بار
فقط یک بار با هم عاشقانه بیندیشیم

نه ملولم من از آن دوست که ساقی کردیم
اگر از جرعه نابش به لبم سهمی نیست
بین ساقی و دل ما عاشقی حکم کند
هر چه هم بر دل ما سخت رود حرفی نیست