میان شعرای پارسی مدرن، که بسیار در این سال‌ها اشعارشان مورد اقبال واقع می‌شود، اخوان چیز دیگریست. شاید چون دستی بر آتش شعر دارم و به سبک اخوان بسیار دل بسته ام، این گونه فکر می‌کنم. جدای از سبک شعری و بحث فنی، نگاه آرمانی و در عین حال رئال اخوان به جهان پیرامونش، آدمی را به وجد می‌آورد.

یک نقدی اخوان دارد بر اشعار سهراب سپهری که به خوبی نگاه واقع گرایش را تصویر می‌کند. اخوان می‌نویسد :

ده بالاتر چه خوب است. آب را گل نمی‌کنند. کجاست آن ده بالاتر ؟؟؟ روسیه ؟ ژاپن ؟ آمریکا ؟ یا از این جا دست چپ بپیچ، پای دیوار اساطیر بلند، بچه‌ی تخسی، رفته بر خاطره سبز مه‌آلود چنار، تا از لانه‌ی نور، دو سه تا بچه گنجشک را، از توی لانه‌ی غمگینشان بردارد. و لابد ببرد به قفس بیندازد. یا بفروشد.