▐ شعری که مال من نیست
درختان این جاده را خصوصی نوشته اند
ورق بزن به فرعی
از آنسو که به
ـ معلوم ـ می رسد
ـ به هر آنچه که ـ مبرهن ـ
ـ به آن اتفاق مدام نرم
که در ـ خصوصی ترین ـ دارد می افتد
”خدا پدرشان را بیا فزاید “
این جاده را بی هیچ یاد اندازی تا قدیم کشیده اند...
به هراز گاه میرسم
گاه گاه
که انگشتهای تازه در می آوری
پیش به سوی حریص های مستطیل
که دست به دست
دست روی دست
دیوار در دیوارهای
یک دست.
September 21, 2003 12:45 AM ■ Comments (0)
نظرات :