وقتی یک شاعر تصمیم می گیرد مضامین اروتیک را به بیان شاعرانه بکشد، آدم بین درست و غلط مردد می ماند. مثلا شاعر دختر خوش هیکل و خوش صورتی را دیده و حالا می خواهد از بر آمدگی سینه تا گوشت ران طرف را توصیف شاعرانه کند. خداییش حال آدم از هر چه شعر است به هم می خورد. اما خوب بعضی اشعار هم هستند که توصیف زیبایی های معشوق را معصومانه تر تصویر می کنند. وقتی می شود به این قشنگی بیان کرد چه لزومی دارد که برویم سراغ تعاریف سکسی و دور از اخلاق. مثلا این شعر «دعوت» که فرهاد عابدینی شاعر آن است :

در نزهت سواحل چشمان آب ات
مرغات نازپرور عصمت
آزرمگین به روی گیاهان آبزی
نشسته اند

بس آیه های پاک نجابت نوشته اند
ای خوب تر ز گل
ای پاک تر ز جان
یک شب مرا به ساحل چشم و لبت بخوان